HET WACHTHUISJE IS vanaf 15 septEMBER KOSTELOOS TE GEBRUIKEN ALS UITRUSTPLEK VOOR:​

• IEDEREEN DIE ENIGSZINS IN DE BUURT WOONT EN HET HUISJE ALS UITRUSTPLEK WIL GEBRUIKEN.
• Boeken kan van maandag tm vrijdag
• tussen zonsopgang tot zonsondergang ​

BIJ INTERESSE MAIL [email protected] OF BEL 06 28 77 16 35

We zijn blij met het nieuwe logo voor ons Wachthuisje!
Margit Mulder onze huisstijl vormgeefster zorgt zo voor een krachtige identiteit van het huisje.

De reddingsboei hing er al toen het huisje nog een brugwachtershuisje was aan de Zuid-Willemsvaart. Het wachthuisje is gered van de sloop. Het werd in veiligheid gebracht en kon worden behouden dankzij Yonne van deR Griendt, Gerard Zaal ea. En natuurlijk dankzij de kunstcommissie van st Michielsgestel.

Onlangs hebben we samen met mensen uit de buurt; Paul Sleutjes, Dennis Visser, Jan Broks, Peter van Alebeek , Abel en Toon Iding het verweesde huisje wederom gered (met dank aan materiaal van oud bewoner Leo Sluijmer).

Elise van Beurden bedacht het concept zodat het wachthuisje na tientallen jaren leegstand weer gebruikt kan worden!

De eigenaren van het huisje zijn Trean en Jaco van Bosberaad die het huisje hiervoor gratis ter beschikking stellen en nog veel meer doen om het allemaal mogelijk te maken.

Heb je herinneringen aan dit huisje?

​Heb je interesse in het herbestemmingsproces? En wil je daar misschien wel aan bijdragen?

​Heb je interesse in het gebruik van het voormalige brugwachtershuisje als het is opgeknapt, al dan niet op tijdelijke basis?

HET HUISJE WAT VERHUISDE

​Wachten op verbinding. Dat doet het oude brugwachtershuisje van de Dungense Brug (bouwjaar 1936). Inmiddels staat het huisje niet meer aan deze Zuid-Willemsvaart. Rijkswaterstaat wilde het gebouwtje slopen omdat de functie van brugwachtershuisje verviel door de ontwikkeling van de bediening op afstand. Het stond hierdoor alleen nog maar ‘hinderlijk in de weg’. Op initiatief van kunstenaar Jon Brand werd het vervolgens meerdere keren verplaatst om het bijzondere gebouwtje en de ervaringen van mensen die daarbij horen, niet verloren te laten gaan. 

​Dat het er van kwam, die bijzondere verhuizing, was geen vooropgezet plan, maar een soort spontane actie. Toen Jon op een dinsdagmorgen in 1997 voor de brug stond te wachten, zag ze een container staan naast het brugwachtershuisje en vroeg aan de brugwachter: ‘je gaat toch niet verhuizen?' En zo ontdekte ze dat het huisje binnen een paar dagen gesloopt zou gaan worden. Ze ging naar de gemeente en kwam erachter dat er helemaal geen sloopvergunning aangevraagd was. Met dat in de hand waren er ineens drie volle maanden om de verhuizing goed voor te bereiden. Jon verenigde een team van collega kunstenaars die onder de naam ‘het Wachtje’ zich hard hebben gemaakt om het gebouwtje van de sloop te redden.